"Rakyat nak ulama memerintah." Slogan populis ini kerap dilaungkan di pentas ceramah. Namun kita perlu meluruskan satu kekeliruan asas ulama dan pentadbir bukanlah sinonim.
Menjadi alim dalam ilmu syarak adalah satu kemuliaan, tetapi ia tidak secara automatik menjadikan seseorang pakar pengurusan belanjawan atau ahli kewangan awam negara
Gelaran agama bukan tiket untuk bebas daripada audit rakyat marhaen. Apabila seseorang tokoh agama memilih untuk memegang amanah dalam pentadbiran eksekutif, beliau tetap perlu menjawab persoalan asas negara;
Bagaimana wang awam diurus dan dibelanjakan? Apakah strategi menangani kos sara hidup dan inflasi? Bagaimana pekerjaan berpendapatan tinggi dan produktif mahu diwujudkan?
Semua ini ialah persoalan pentadbiran, bukan persoalan kurang atau lebih Islam. Bertanya tentang bajet, pekerjaan dan kesejahteraan rakyat bukan menolak agama. Sebaliknya, amanah agama menuntut kuasa dipersoal, dasar diuji dan hasilnya diaudit.
Jangan campur-adukkan bidang autoriti. Dalam sebuah negara yang ditadbir melalui undang-undang dan institusi, setiap amanah mempunyai ukuran serta bidang penilaiannya sendiri.
Fatwa memberi panduan hukum, bukan menetapkan belanjawan negara. Kuliah menyampaikan ilmu, bukan menggantikan pelan pembangunan. Teks agama menjadi sumber nilai, bukan laporan pencapaian kerajaan. Jubah dan kopiah mencerminkan identiti, bukan ukuran KPI pentadbiran.
Menghormati ilmu agama tidak bermakna menghapuskan keperluan terhadap kompetensi, data, prestasi dan akauntabiliti. Dalam urusan kuasa, niat yang baik tetap perlu dibuktikan dengan hasil yang baik.
Menghormati ulama adalah tuntutan akhlak, tetapi mensakralkan setiap ijtihad atau percaturan politik mereka adalah satu kejahilan intelektual.
Jika sebuah gerakan politik membawa nama Islam sebagai sebahagian daripada identiti dan kempen politiknya, tuntutan terhadap amanah dan akauntabilitinya sepatutnya semakin tinggi bukan semakin kebal daripada kritikan rakyat.
Dalam kerangka siyasah syar‘iyyah, kekuasaan bukan sekadar soal imej kesalehan. Ia menuntut al-quwwah kemampuan, keupayaan dan kompetensi untuk melaksanakan amanah serta integriti, kejujuran dan tanggungjawab moral.
Ringkasnya, kesalehan yang didakwa perlu berjalan bersama keupayaan mentadbir. Gelaran agama boleh dihormati, tetapi kuasa tetap mesti diuji dengan kompetensi, integriti dan hasil.
Rakyat tidak membayar bil dengan slogan kebajikan atau poster politik. Menjadi ulama ialah amanah autoriti ilmu; menjadi pentadbir pula ialah amanah mengurus kuasa dan kepentingan awam.
Marhaen memerlukan pentadbir yang mampu mengurus kewangan negara dengan berhemat, menutup ruang ketirisan dan rasuah, serta memastikan institusi melaksanakan keadilan tanpa pilih kasih. Prinsipnya jelas dalam Surah al-Ma’idah 5:8 keadilan tidak boleh dikorbankan kerana kepentingan kelompok.
Jangan kerana mengejar kuasa, neraca keadilan pula dipusingkan mengikut kepentingan politik. Gelaran boleh dihormati, tetapi amanah tetap perlu dibuktikan melalui kecekapan, integriti dan hasil.
IBNU ALI
No comments:
Post a Comment