TERBAIK...PATUT LAMA SIKIT SOAL SIASAT KEPADA UZTAZ MUALAF NI....

 

Ahli Parlimen Jelutong, RSN Rayer mempertikaikan dakwaan tindakan polis yang berbeza susulan penangkapan dua pengendali podcast kerana kandungan yang dikatakan mengandungi unsur-unsur yang boleh mencetuskan ketegangan kaum dan agama.

Dia berkata pihak berkuasa sedang menyiasat mereka di bawah Seksyen 504 Kanun Keseksaan, Seksyen 4(1) Akta Hasutan 1948, Seksyen 298 dan 505(b) Kanun Keseksaan, dan Seksyen 233 Akta Komunikasi dan Multimedia 1998.

“Apa yang menjadikan kes ini lebih membimbangkan ialah kedua-dua individu itu telah memberikan kerjasama penuh kepada polis sepanjang siasatan.

Dia membandingkan tindakan polis dengan pengendalian mereka terhadap pendakwah Ridhuan Tee Abdullah, yang menurutnya berulang kali membuat catatan Facebook yang memecahbelahkan kaum dan agama.

Rayer memetik laporan polis baru-baru ini yang dibuat oleh ahli PKR Rozan Azen Mat Rasip terhadap Ridhuan dan bertanya apakah tindakan yang telah diambil.

Dia juga mendakwa bahawa Ridhuan telah melabelkan penyokong Pakatan Harapan Melayu sebagai “barua” dan penyokong bukan Melayu sebagai “kafir harbi”, dengan alasan bahawa ini memerlukan penangkapan untuk siasatan.

“Berapa banyak laporan polis yang diperlukan sebelum Ridhuan Tee ditangkap?” soalnya.

ANALISIS | RCI TH: Reaksi netizen apabila amanah haji dikhianati

 

HarapandailyAugust 9, 2026

Team Editorial

Pendedahan Laporan Suruhanjaya Siasatan Diraja (RCI) Tabung Haji mencetuskan satu bentuk kemarahan yang berbeza dalam kalangan netizen. Ia bukan kemarahan biasa terhadap angka rugi, laporan audit atau istilah teknikal kewangan. 

Ia kemarahan yang datang daripada rasa tertipu kerana Tabung Haji bukan sekadar institusi pelaburan, tetapi tempat umat Islam menyimpan harapan untuk menunaikan rukun Islam kelima.

Sebab itu, apabila laporan RCI mendedahkan Tabung Haji sepatutnya mencatat kerugian bersih RM1.4 bilion pada 2017, bukannya keuntungan RM3.4 bilion seperti dilaporkan ketika itu, ramai netizen seperti baru sedar betapa seriusnya kedudukan sebenar institusi tersebut. 

Menurut laporan media, RCI menyatakan kedudukan kewangan TH pada 2017 terlebih nyata sekiranya piawaian pelaporan kewangan dipatuhi sepenuhnya.

Bagi netizen, angka itu bukan sekadar perbezaan akaun. Ia menimbulkan soalan yang lebih pedih: kalau TH sebenarnya rugi, bagaimana rakyat ketika itu boleh diberi gambaran seolah-olah institusi itu masih untung dan mampu membayar hibah?

Di sinilah isu RCI TH berubah daripada isu teknikal kepada isu moral.

Dari ‘tak ada sakau’ kepada ‘macam mana boleh jadi begini?’

Sebelum laporan RCI dibaca secara lebih meluas, perbahasan politik banyak tertumpu kepada satu perkataan “sakau”. Ada pihak mempertahankan bahawa laporan itu tidak menyebut secara literal pemimpin tertentu “sakau” wang Tabung Haji.

Tetapi selepas dapatan RCI menjadi bahan perbincangan, sebahagian netizen mula melihat hujah itu terlalu sempit. Bagi mereka, isu sebenar bukan semata-mata sama ada perkataan “sakau” wujud atau tidak. 

Isu lebih besar ialah bagaimana sebuah institusi amanah umat Islam boleh berdepan kelemahan tadbir urus, campur tangan politik dan amalan perakaunan yang meragukan sehingga kedudukan kewangannya kelihatan lebih baik daripada realiti.

RTM melaporkan kelemahan tadbir urus termasuk campur tangan politik dalam pengurusan dan agihan keuntungan merupakan antara penemuan utama RCI bagi tempoh 2014 hingga 2020. 

Laporan itu turut menyentuh kelemahan Akta Tabung Haji 1995 yang memberi kuasa besar kepada menteri dalam pelantikan pengerusi dan ahli lembaga, tetapi tidak menetapkan kriteria khusus selain mereka mestilah Islam dan warganegara Malaysia.

Maka reaksi netizen boleh difahami. Mereka tidak lagi sekadar bertanya “siapa ambil duit?” Mereka bertanya soalan yang lebih besar: siapa membenarkan sistem ini menjadi begitu longgar sehingga amanah jutaan pendeposit boleh terdedah kepada risiko sebegitu besar?

Perbezaan Tabung Haji dengan institusi kewangan lain ialah nilai emosinya. Ramai pendeposit TH bukan pelabur besar yang mengejar pulangan tinggi. Ada yang menyimpan RM50 sebulan. Ada yang menyimpan duit pencen. Ada yang menabung bertahun-tahun kerana mahu cukupkan giliran haji.

Sebab itu, apabila isu TH dikaitkan dengan “perakaunan kreatif”, pembayaran hibah tinggi, keputusan kewangan besar dan campur tangan politik, netizen melihatnya sebagai sesuatu yang lebih berat daripada salah urus korporat biasa. Ia dilihat menyentuh amanah agama.

Malaysiakini melaporkan RCI mengenal pasti kegagalan tadbir urus serius, campur tangan politik dan amalan perakaunan yang meragukan sebagai antara faktor yang menyumbang kepada krisis kewangan TH antara 2014 hingga 2020. 

Suruhanjaya itu juga dilaporkan mengesyorkan pindaan undang-undang bagi melarang ahli politik aktif dilantik sebagai pengerusi atau ahli lembaga TH dan anak syarikatnya.

Cadangan itu sendiri menggambarkan akar masalah yang dibimbangi netizen: apabila institusi amanah umat terlalu dekat dengan tangan politik, keputusan kewangan boleh dipengaruhi pertimbangan selain kepentingan pendeposit.

Kenapa baru sekarang rakyat tahu?

Satu lagi lapisan reaksi netizen ialah rasa terkejut kerana isu sebesar ini tidak diketahui secara menyeluruh lebih awal. Ramai bertanya: kalau kedudukan TH begitu serius, mengapa rakyat tidak diberitahu dari awal?

Perdana Menteri Datuk Seri Anwar Ibrahim sebelum ini menjelaskan laporan RCI tidak didedahkan lebih awal kerana kerajaan bimbang ia boleh menjejaskan keyakinan pendeposit dan kestabilan institusi. Menurut beliau, pendedahan awal ketika TH belum cukup stabil boleh mencetuskan panik dalam kalangan pendeposit.

Penjelasan itu memberi satu konteks penting. Dalam isu institusi kewangan, keyakinan pendeposit ialah nyawa. Jika orang ramai panik dan mengeluarkan simpanan secara besar-besaran, masalah lama boleh menjadi krisis baharu.

Namun dari sudut netizen, penjelasan itu juga menambahkan rasa gerun. Ini bermaksud keadaan TH bukan sekadar “ada masalah”, tetapi cukup sensitif sehingga pendedahan awal dikhuatiri boleh menggugat kestabilan institusi. Maka tidak hairanlah reaksi mereka lebih emosional  kerana baru sekarang mereka dapat melihat betapa gentingnya keadaan yang pernah berlaku di sebalik tabir.

Rakyat marah kerana diberi gambaran indah

Kemarahan netizen juga berpunca daripada jurang antara gambaran rasmi ketika itu dengan dapatan RCI sekarang. Apabila sebuah institusi dilaporkan mencatat untung, membayar hibah dan terus dipertahankan sebagai stabil, rakyat biasa tidak mempunyai sebab untuk meragui kenyataan tersebut.

Tetapi apabila RCI kemudian menyatakan kedudukan kewangan sebenar jauh berbeza, ia menimbulkan rasa dikhianati.

Dalam bahasa mudah, rakyat merasakan mereka tidak dimaklumkan keadaan sebenar. Mereka bukan pakar audit. Mereka tidak membaca piawaian MFRS. Mereka hanya percaya kepada kenyataan rasmi, laporan tahunan dan keyakinan yang diberikan oleh pemimpin ketika itu.

Sebab itu, reaksi netizen tidak boleh dibaca sebagai kemarahan politik semata-mata. Ia reaksi rakyat yang merasakan amanah mereka pernah dipertaruhkan tanpa mereka sedar.

Dalam menilai isu ini, penting untuk berlaku adil. RCI bukan mahkamah. Ia tidak menjatuhkan sabitan jenayah terhadap individu tertentu. Sama ada wujud kesalahan rasuah, pecah amanah, salah guna kuasa atau jenayah kewangan mesti ditentukan melalui siasatan penguat kuasa, pendakwaan dan keputusan mahkamah.

Sebab itu langkah SPRM menubuhkan pasukan khas untuk meneliti laporan RCI menjadi penting. FMT melaporkan pasukan khas itu ditubuhkan bagi menyemak dan meneliti hasil laporan RCI selepas ia didedahkan kepada umum.

Namun dari sudut persepsi rakyat, RCI sudah cukup untuk membuka mata. Ia mendedahkan bahawa isu TH bukan sekadar serangan politik terhadap kerajaan terdahulu. Ia melibatkan persoalan sistem, undang-undang, tadbir urus, pelantikan politik dan ketelusan kewangan.

Mengapa netizen anggap ini pengkhianatan amanah?

Perkataan “khianat” dalam reaksi netizen bukan semestinya bermaksud sabitan jenayah. Ia lebih kepada tafsiran moral.

Bagi mereka, apabila institusi haji yang mengurus simpanan umat Islam boleh berada dalam kedudukan kewangan bermasalah tetapi tetap diberi gambaran seolah-olah kukuh, itu sudah cukup untuk dianggap sebagai pengkhianatan amanah.

Apabila keputusan kewangan besar dibuat dalam suasana campur tangan politik, ia dilihat sebagai mengutamakan kepentingan kuasa berbanding keselamatan pendeposit.

Apabila rakyat hanya tahu keadaan sebenar bertahun-tahun kemudian, ia menambahkan rasa marah kerana mereka merasakan kepercayaan mereka telah digunakan.

Di sinilah RCI TH menjadi lebih daripada laporan. Ia menjadi cermin kepada satu budaya politik lama budaya menutup kelemahan atas nama menjaga imej, mempertahankan parti dan mengawal persepsi.

Reaksi netizen selepas pendedahan RCI TH menunjukkan satu perkara penting: rakyat boleh menerima hakikat bahawa institusi manusia tidak sempurna, tetapi mereka sukar menerima apabila kelemahan itu disembunyikan atau dipertahankan dengan retorik politik.

Tabung Haji boleh dipulihkan secara kewangan. Lembaga boleh ditukar. Akta boleh dipinda. Sistem tadbir urus boleh diperketat. Tetapi kepercayaan rakyat terutama apabila melibatkan wang haji mengambil masa lebih lama untuk dipulihkan.

Sebab itu pendedahan RCI ini menjadi titik penting. Ia bukan sekadar tentang siapa yang salah. Ia tentang bagaimana sebuah negara belajar daripada kegagalan mengurus amanah umat.

Bagi netizen, mesejnya jelas: jangan jadikan wang haji rakyat sebagai medan permainan politik. Jangan lindungi kelemahan dengan slogan agama. Dan jangan sekali-kali anggap pendeposit kecil tidak berhak tahu kebenaran.

Kerana apabila amanah haji dikhianati, yang luka bukan hanya akaun Tabung Haji — tetapi kepercayaan umat.

RAFIZI PERSOAL KAU INGAT ZAHID BOLEH SELESAI MASALAH RCI TABUNG HAJI JIKA DIA JADI PM ?

 

MELAYU DAN ISLAM WAJIB DIPERTAHANKAN, TETAPI JANGAN JADIKAN KETAKUTAN SEBAGAI MODAL POLITIK

 Mohd Fadhli Othman

p͏s͏e͏S͏t͏d͏r͏n͏o͏o͏3͏3͏1͏6͏1͏t͏c͏a͏f͏h͏0͏l͏a͏7͏a͏7͏2͏8͏7͏g͏2͏t͏c͏6͏8͏2͏8͏9͏u͏l͏0͏2͏3͏6͏2͏h͏u͏2͏4͏f͏u͏f͏t͏7͏a͏6͏g͏3͏h͏8͏ ·

MELAYU DAN ISLAM WAJIB DIPERTAHANKAN, TETAPI JANGAN JADIKAN KETAKUTAN SEBAGAI MODAL POLITIK

(1) Saya membaca tulisan Presiden PAS bertajuk 'DAP Memimpin PH Menyambung Kerja Penjajah Hapuskan Melayu Islam'. Panjang tulisannya. Banyak sejarah disentuh, banyak ayat al-Quran dikemukakan dan banyak dakwaan politik dibuat.

Sebagai seorang Melayu dan Muslim, saya tidak mempunyai masalah dengan seruan supaya Islam, Raja-raja Melayu, bahasa Melayu serta kedudukan Melayu dan Bumiputera dipertahankan. Semua perkara tersebut mempunyai tempat yang jelas dalam kerangka Perlembagaan negara kita.

Persoalannya, apabila tuduhan sudah sampai kepada tahap mengatakan ada pihak sedang menyambung kerja penjajah untuk menghapuskan Melayu Islam, maka tuduhan sebesar itu mestilah datang bersama bukti yang sama besarnya.

(2) Kita perlu membezakan antara fakta sejarah dengan tafsiran politik terhadap sejarah. Memang benar penjajahan British meninggalkan kesan yang sangat besar terhadap struktur masyarakat Tanah Melayu.

Dasar ekonomi kolonial membentuk pembahagian pekerjaan dan penempatan yang sebahagiannya berasaskan kaum. Masyarakat Melayu banyak berada di kawasan luar bandar, masyarakat Cina tertumpu dalam kegiatan perlombongan dan perdagangan, manakala masyarakat India banyak dibawa masuk untuk sektor perladangan dan pekerjaan tertentu.

Kesan struktur ini berpanjangan sehingga selepas merdeka. Itu sejarah yang boleh dibincangkan dan dikaji.

(3) Namun daripada sejarah penjajahan tersebut, kita tidak boleh terus melompat kepada kesimpulan bahawa sebuah parti politik Malaysia pada hari ini sedang menyambung rancangan penjajah British untuk menghapuskan Melayu dan Islam.

Di sinilah fakta sejarah bertukar menjadi dakwaan politik. Dakwaan politik pula memerlukan pembuktian. Siapa merancangnya? Apakah dokumennya? Apakah dasar kerajaan yang melaksanakannya? Apakah undang-undang yang telah digubal untuk tujuan tersebut? Apakah institusi Melayu atau Islam yang sudah dimansuhkan?

Soalan-soalan ini mesti dijawab dengan fakta, bukan sekadar andaian.

(4) Begitu juga apabila sejarah PAP di Singapura dikaitkan dengan DAP di Malaysia. Hubungan sejarah dan ideologi antara kedua-duanya boleh dibincangkan. Konsep Malaysian Malaysia juga boleh dikritik. Saya sendiri berpandangan apa sahaja gagasan politik yang menyentuh kedudukan Melayu, Islam, Raja-raja Melayu atau struktur asas Perlembagaan wajib diperhalusi dan dikritik sekiranya bercanggah dengan kerangka negara.

Namun kita tidak boleh mengambil apa yang berlaku di Singapura puluhan tahun dahulu lalu menjadikannya bukti automatik bahawa setiap tindakan DAP hari ini merupakan kesinambungan rancangan penjajah British. Sejarah tidak boleh dibaca dengan cara begitu.

(5) Begitu juga dakwaan bahawa 'DAP mendominasi Pakatan Harapan' atau 'DAP menguasai kerajaan'. Dominasi dari sudut apa?

Bilangan kerusi? Jawatan Perdana Menteri? Jemaah Menteri? Dasar kerajaan? Penggubalan undang-undang? Kuasa eksekutif? Kalau benar sebuah parti menguasai kerajaan, tunjukkan mekanisme penguasaan tersebut.

Jangan sekadar menggunakan perkataan 'dikuasai' kerana perkataan itu mudah menimbulkan ketakutan dalam kalangan Melayu.

(6) Hakikat yang ada di hadapan kita ialah kerajaan Persekutuan masih diketuai seorang Perdana Menteri Melayu-Islam. Sistem Raja Berperlembagaan masih berdiri. Yang di-Pertuan Agong masih menjadi Ketua Utama Negara. Majlis Raja-Raja masih mempunyai kedudukannya.

Pentadbiran agama Islam di negeri-negeri masih berada dalam kerangka kuasa Raja-raja Melayu dan pihak berkuasa agama masing-masing. Jemaah Menteri pula terdiri daripada pelbagai parti dalam Kerajaan Perpaduan.

Maka kalau hendak mengatakan bahawa DAP telah menguasai keseluruhan kerajaan, perkara itu perlu dibuktikan melalui struktur kuasa sebenar negara, bukan persepsi semata-mata.

(7) Lebih mudah lagi, lihat sahaja Perlembagaan Persekutuan. Adakah Perkara 3 yang meletakkan Islam sebagai agama Persekutuan sudah dimansuhkan? Tidak. Adakah institusi Raja-raja Melayu telah dihapuskan? Tidak. Adakah bahasa Melayu sebagai bahasa kebangsaan dalam Perkara 152 telah dibuang? Tidak. Adakah kedudukan istimewa Melayu dan Bumiputera di bawah Perkara 153 telah dimansuhkan? Tidak.

Kalau benar sedang berlangsung suatu projek besar untuk 'menghapuskan Melayu dan Islam', tentulah perkara-perkara asas inilah antara yang perlu ditunjukkan sebagai bukti.

( Perkara yang perlu rakyat faham ialah Malaysia bukan sebuah negara yang struktur asasnya boleh diubah sesuka hati oleh satu parti politik. Ada Perlembagaan. Ada Parlimen. Ada Yang di-Pertuan Agong. Ada Majlis Raja-Raja. Ada kerajaan negeri. Ada badan kehakiman. Ada pembahagian kuasa.

Malah pindaan terhadap beberapa perkara tertentu dalam Perlembagaan mempunyai syarat dan prosedur yang lebih ketat. Sebab itu rakyat perlu dididik tentang bagaimana negara sebenarnya berfungsi, bukannya sekadar diajar siapa yang perlu mereka takuti.

(9) Saya juga sangat berhati-hati apabila ayat al-Quran digunakan dalam pertarungan politik. Al-Quran memang pedoman tertinggi umat Islam. Tiada siapa mempertikaikannya. Namun ayat al-Quran mempunyai konteks, tafsir dan disiplin ilmu untuk memahaminya.

Ayat berkaitan permusuhan terhadap umat Islam tidak sewajarnya dijadikan jalan pintas untuk membuktikan bahawa sebuah parti politik yang majoriti ahlinya bukan Islam sedang melaksanakan agenda penjajah untuk menghapuskan Islam.

Kalau tuduhan itu berkaitan politik dan pentadbiran, buktikan dahulu secara politik dan pentadbiran. Dalil agama tidak sepatutnya menjadi pengganti kepada bukti.

(10) Lebih menarik, sejarah politik Malaysia sendiri menunjukkan PAS pernah bekerjasama dengan DAP. Kedua-duanya pernah berada dalam Barisan Alternatif dan kemudian bekerjasama pula dalam Pakatan Rakyat.

Maka pertanyaan yang wajar dikemukakan ialah, adakah ketika PAS bekerjasama dengan DAP dahulu, DAP belum menjadi ancaman kepada Melayu dan Islam? Kalau ideologinya sudah diketahui sejak awal, mengapa tahaluf politik boleh dilakukan ketika itu?

Kalau PAS dahulu boleh bekerjasama dengan DAP atas beberapa titik persamaan tanpa dianggap menjual Islam, mengapa apabila parti Melayu lain bekerjasama dengan DAP hari ini, kerjasama itu terus digambarkan sebagai usaha menghapuskan Melayu-Islam? Ini bukan soal mempertahankan DAP. Ini soal konsistensi dalam berhujah.

(11) Isu pilihan raya PBT juga perlu diperbetulkan dari sudut sejarah. Pilihan raya kerajaan tempatan bukan dimansuhkan akibat Peristiwa 13 Mei 1969. Pilihan raya tempatan telah digantung lebih awal pada pertengahan tahun 1960-an sebelum sistem kerajaan tempatan kemudiannya disusun semula.

Kalau kita mahu menentang pilihan raya PBT, tidak mengapa. Bentangkan hujah tentang demografi bandar, representasi penduduk, ketidakseimbangan kawasan, implikasi sosial, kewangan PBT dan kesannya terhadap masyarakat majmuk. Itu namanya perbahasan dasar.

Jangan setiap perbahasan akhirnya ditutup dengan satu ketakutan bahawa Melayu akan hilang.

(12) Begitu juga isu bahasa Inggeris. Memperkukuh penguasaan bahasa Inggeris tidak secara automatik bermaksud mahu menghapuskan bahasa Melayu. Saya sendiri akan menentang sesiapa sahaja yang mahu merendahkan kedudukan bahasa Melayu sebagai bahasa kebangsaan.

Perkara 152 wajib dihormati. Namun seorang anak Melayu yang menguasai bahasa Melayu, Inggeris, Arab, Mandarin atau bahasa-bahasa lain tidak menjadikannya kurang Melayu. Bahasa Melayu kita martabatkan. Bahasa lain kita kuasai. Kedua-duanya boleh bergerak serentak.

(13) Saya juga tidak bersetuju apabila sesuatu bangsa digambarkan seolah-olah mempunyai satu sifat politik yang sama. Ada Melayu yang rasis. Ada Cina yang rasis. Ada India yang rasis. Ada ahli PAS yang melampau. Ada ahli DAP yang melampau. Ada ahli UMNO, PKR, Amanah dan parti lain yang kadangkala bercakap melampaui batas.

Kesalahan seseorang atau sekumpulan individu jangan dipindahkan kepada seluruh bangsa. Kalau kita benar-benar mahu menentang politik perkauman, jangan pula kita mencipta perkauman baharu untuk melawan perkauman.

(14) Kedudukan Melayu dalam sejarah dan struktur negara ini memang tidak perlu dinafikan. Perlembagaan sendiri mengiktiraf Islam, bahasa Melayu, institusi Raja-raja serta kedudukan istimewa Melayu dan Bumiputera.

Dalam masa yang sama, Perlembagaan turut memberikan kewarganegaraan dan hak kepada rakyat Malaysia daripada kaum lain. Inilah kerangka kenegaraan yang kita warisi dan mesti kita fahami. Mempertahankan Melayu tidak bermaksud kita perlu menjadikan Cina sebagai musuh. Mempertahankan Islam pula tidak bermaksud semua bukan Islam merupakan ancaman.

(15) Sebenarnya saya lebih bimbang kalau politik Melayu terus-menerus dibina atas ketakutan. Setiap beberapa tahun kita diberitahu Melayu sedang terancam. Melayu akan hilang kuasa. Islam akan terhapus. Negara akan dikuasai orang lain.

Sedangkan persoalan yang jauh lebih penting ialah mengapa selepas puluhan tahun merdeka masih ada Melayu miskin? Mengapa sebahagian anak Melayu tercicir dalam pendidikan? Mengapa pemilikan ekonomi Bumiputera masih menjadi cabaran? Bagaimana keadaan tanah rizab Melayu? Bagaimana kita mahu melahirkan lebih ramai saintis, jurutera, doktor, profesional, usahawan dan pemikir Melayu?

(16) Itulah perjuangan Melayu yang saya mahu dengar. Melayu yang kuat ekonominya. Melayu yang tinggi pendidikannya. Melayu yang berintegriti. Melayu yang menguasai teknologi. Melayu yang memahami Perlembagaan. Melayu yang boleh membaca data.

Melayu yang mampu bersaing di peringkat dunia. Melayu yang tidak mudah dipermainkan dengan propaganda daripada mana-mana parti politik. Melayu tidak menjadi kuat hanya kerana takut kepada DAP. Melayu menjadi kuat apabila bangsanya mempunyai ilmu, ekonomi, akhlak, integriti dan keupayaan.

(17) Kalau benar DAP melakukan sesuatu yang mencabar Islam, tunjukkan. Kalau pemimpinnya menghina Raja-raja Melayu, kemukakan kenyataannya dan kita kritik bersama. Kalau ada usaha melemahkan bahasa Melayu, bentangkan dasarnya.

Kalau ada Rang Undang-Undang yang mahu menghapuskan kedudukan Melayu, tunjukkan kepada rakyat. Saya sendiri tidak akan mempertahankan mana-mana parti sekiranya perkara tersebut benar-benar berlaku.

DAP bukan maksum. PAS bukan maksum. UMNO bukan maksum. PKR bukan maksum. Amanah juga bukan maksum.

Semuanya parti politik yang dianggotai manusia. Maka semuanya boleh melakukan kesalahan dan semuanya wajib boleh dikritik.

(18) Di sinilah bezanya politik kepartian dengan politik kenegaraan. Politik kepartian terlalu sibuk bertanya,

“Bagaimana aku mahu memastikan rakyat takut kepada lawan supaya mereka memilih aku?”

Politik kenegaraan pula bertanya,

“Apakah fakta sebenar dan apakah yang terbaik untuk negara?”

Kalau DAP salah, kritik DAP. Kalau PAS salah, kritik PAS. Kalau UMNO salah, kritik UMNO. Kalau PKR salah, kritik PKR. Kalau kerajaan salah, tegur kerajaan.

(19) Saya mahu Melayu kuat. Saya mahu Islam terus dihormati. Saya mahu Raja-raja Melayu terus menjadi tonggak negara. Saya mahu bahasa Melayu terus dimartabatkan. Saya mahu hak Melayu dan Bumiputera yang termaktub dalam Perlembagaan terus dipertahankan. Namun saya juga mahu orang Melayu menjadi bangsa yang cerdik membaca fakta, matang menilai politik dan berani bertanya sebelum mempercayai sesuatu dakwaan.

(20) Malaysia sudah lebih enam dekad merdeka. Rakyat semakin berpendidikan. Perlembagaan boleh dibaca. Hansard Parlimen boleh disemak. Dasar kerajaan boleh dinilai. Data boleh dibandingkan. Sejarah boleh dikaji. Kenyataan pemimpin boleh dimainkan semula.

Maka kalau benar ada pihak mahu menghapuskan Melayu dan Islam, bawakan bukti satu persatu. Kalau benar, kita lawan bersama-sama.

Tetapi kalau yang ada hanyalah andaian, generalisasi, ketakutan dan tafsiran politik yang dibalut dengan sejarah serta ayat al-Quran, kita juga mesti berani mengatakan:

Itu belum menjadi bukti.

Jangan sampai kerana terlalu mahu memenangkan parti, sejarah dijadikan senjata, agama dijadikan perisai dan ketakutan orang Melayu dijadikan modal politik.

Kita boleh berbeza parti. Kita boleh berbeza ideologi.

Tetapi dalam politik kenegaraan, sesuatu tuduhan mesti berdiri atas ilmu, fakta, amanah dan kejujuran.

Mohd Fadhli Othman

SESUAI UNTUK PKR

 Jika tanya saya sangat setuju Naib Presiden KEADILAN Dato Seri Saifuddin Nasution Ismail memangku sementara jawatan Timbalan Presiden KeADILan menggantikan Nurul Izzah Anwar.Pandangan saya berdasarkan perwatakan dan keupayaan Dato Seri Saifuddin Nasution Ismail diperlukan sebagai Timbalan Presiden KeADILan bagi menyajikan formula menyatupadukan parti.Beliau mempunyai pengalaman luas,setia dan kebolehan pentadbiran yang tinggi sebagai pemimpin.

Salah seorang Pengasas bersama Parti Keadilan Nasional sejak penubuhannya pada tahun 1999.Berpengalaman memegang jawatan seperti Timbalan Ketua Pemuda Keadilan Nasional, Setiausaha Agung KEADILAN.

Berkemahiran mempunyai skill rundingan tinggi dalam gabungan Kerajaan Perpaduan.