Oleh ZOLKHARNAIN ABIDIN AL-ABYADHI
Jarang sekali kita mendengar orang Cina bercakap secara terbuka tentang perpaduan Cina sama ada perpaduan dalam politik, perniagaan, atau apa sahaja.
Tidak begitu dengan orang Melayu. Setiap hari mereka bercakap tentang perpaduan. Sekarang terdapat kekecohan besar tentang penyatuan parti-parti politik Melayu.
Untuk lebih memeriahkan lagi perbualan, mereka menambah perkataan “Islam” selepas perkataan “Melayu.” Dan orang Melayu melelehkan air liurnya.
Orang Cina hadir dalam setiap parti politik. Mereka tidak bercakap — mereka hanya meneruskan kerja. Kerja politik maju ke hadapan, kerja perniagaan juga maju ke hadapan.
Anda tidak pernah mendengar mana-mana orang Cina mengatakan bahawa sesiapa yang tidak menyokong parti mereka telah meninggalkan agama Cina, atau dihalang daripada belajar di sekolah Cina, atau dihalang daripada memasuki tokong Cina.
Orang Melayu sedikit berbeza. Sesiapa yang tidak menyokong parti mereka akan dilabel sebagai kurang Melayu atau anti-Islam.
Ia bukan sekadar boikot kedai mereka — dalam kes terburuk, mereka disuruh keluar dari tanah air Melayu.
Orang Cina tidak berkata apa-apa. Secara senyap, mereka mengumpulkan sejuta ringgit untuk sekolah Cina. Sekolah itu berkembang maju, guru-gurunya selesa, begitu juga murid-muridnya.
Sementara itu, orang Melayu yang banyak membuat bising tentang perpaduan Melayu tidak akan membayar yuran PIBG sekolah anak-anak mereka dengan betul. Dan mereka yang membuka pusat tahfiz — pemilik pusat itulah yang hidup dalam kemewahan.
Anak-anak tahfiz makan nasi dari dulang bersama dengan telur goreng yang disiram dengan sos perasa — dan bukan kicap soya yang betul pun. Kemudian mereka menghantar ejen untuk berdiri di pintu bank meminta derma.
Kelahi sesama sendiri
Orang Melayu bercakap tentang perpaduan Melayu, namun parti-parti dalam gabungan Melayu yang sama juga kelahi sesama sendiri.
Kemudian, tanpa rasa malu, mereka berpaling dan menjemput parti-parti Melayu di luar gabungan untuk bergabung tenaga atas nama orang Melayu.
Alangkah lawaknya!
Masalah orang Melayu bukanlah terlalu banyak parti Melayu. Parti Cina juga banyak. Malah, jika anda mengukur perpecahan mengikut puak, orang Cina lebih berpecah-belah daripada orang Melayu.
Tetapi orang Cina tidak banyak bercakap tentang perpaduan orang Cina. Mengapa? Kerana bagi orang Cina, perpaduan bukanlah perkara cakap – ia adalah soal kerjasama senyap untuk membina kejayaan bersama.
Bagi orang Cina, biarlah parti-parti berbeza pendapat, biarlah mereka bergaduh di Parlimen atau di media sosial – tetapi menjaga kebajikan dan kepentingan antara satu sama lain tetap menjadi keutamaan.
Orang Melayu sedikit berbeza. Orang Melayu suka memaksa orang lain untuk mengikuti mereka atau parti mereka.
Apabila bersekutu dalam politik, mereka menekan parti lain untuk tunduk kepada kehendak mereka. Hanya parti mereka yang betul, semua parti lain salah.
Masalah orang Melayu bukanlah masalah parti yang berbeza – ia adalah masalah mentaliti. Orang Melayu suka memikirkan tentang mengisi perut mereka sendiri, bukan perut masyarakat atau ummah.
Apabila orang Melayu bergaduh, ia bukanlah untuk kebaikan umum, tetapi untuk keuntungan peribadi atau keuntungan kelompok mereka sendiri.
Seorang Melayu dengan senang hati akan memijak orang Melayu yang lain, selagi dia atau kelompoknya boleh mendaki ke puncak.
Orang Melayu tidak mempunyai mentaliti untuk bersaing secara sihat. Mereka tidak mempunyai mentaliti untuk menjadikan perbezaan sebagai peluang untuk mempelajari perkara baharu dan maju ke hadapan.
Lihatlah orang Cina. Mereka rajin, mereka tidak menyalahkan kaum lain, mereka bijak merebut peluang, dan mereka bijak bekerjasama meskipun terdapat perbezaan pendapat.
Jika anda bertanya kepada saya mengapa orang Melayu menjadi begini — jawapan saya ialah: orang Melayu telah ketagih candu oleh agama.
No comments:
Post a Comment